کارد بر سر بردن

کارد بر سربردن. [ ب َ س َ ب ُ دَ ] ( مص مرکب ) بریدن سر.
- کارد بر سر قلم بردن؛ تراشیدن آن:
قلم سرّ سلطان چه نیکو نهفت
که تا کارد بر سر نبردش نگفت.سعدی ( بوستان ).

بریدن سر

💡 بنفشه کارد بر من طپانچه همی چو سان نرویدم از دیدگان همی روین

💡 گفت: اکنون بریدم و کارد بر نهاد و زنار را ببرید و گفته است که گاه آن نیامد که کلاه گبری از سر بنهی؟

💡 پای کوبان شد روان سرشار و مست کارد بر کت دست فرزندش به دست

💡 بر ماه لاله کارد بر لاله مشگ بارد پر مشگ لاله دارد رخسار و زلفش الوان

💡 بیش از همه می بارد بر کشت «نظیری » را کو تخم نمی کارد بر فکر سحاب اول

💡 کارد بر حلقش کشیدی سخت و تیز همچو آن دشمن که باشد در ستیز