چست گویی

چست گویی. [ چ ُ ] ( حامص مرکب ) بدیهه گویی. سخن گفتن زود و بالبداهه اعم از نظم یا نثر. بالبداهه گفتن شعر:
به چست گویی، سحر حلال در ره شعر
چنان نمایم کز مای یا دماوندم.سوزنی.

بدیهه گویی. سخن زود و بالبداهه اعم از نظم یا نثر.

💡 روز و شب حامل می گشته که گویی قدحم بی‌کمر چست میان بسته که گویی مورم

💡 چست بربستی قبای فتنه را گویی از میدان به لشکر می روی

💡 فخر تو این بس که گویی نغز و چست کون خود را می توانم پاک شست