پیرهن دریدن

پیرهن دریدن. [ رَ / پیرْ هََ دَ دَ ] ( مص مرکب ) پیرهن قبا کردن. پاره کردن جامه. چاک کردن قمیص:
پیرهنی گر بدرد زاشتیاق
دامن عفوش بگنه برمپوش.سعدی.چکنم دست ندارم بگریبان اجل
تا بتن در ز غمت پیرهن جان بدرم.سعدی.پیرهن می بدرم دمبدم از غایت شوق
که وجودم همه او گشت و من این پیرهنم.سعدی.دست بیچاره چون بجان نرسد
چاره جز پیرهن دریدن نیست.سعدی.- پیرهن به نیکی دریدن؛ چندگاهی چون نیکان زیستن. یک چندگاهی نیکوئی ورزیدن:
چو خواهی صد قبا در شادکامی
بدر یک پیرهن در نیکنامی.نظامی.چون به نیکی درید پیرهنی
شد مسخر چو مصرش انجمنی.اوحدی.

( مصدر ) چاک کردن پیرهن پاره کردن قمیص: پیرهنی گر بدرد ز اشتیاق دامن عفوش بگنه بر مپوش. ( سعدی )

💡 دست بیچاره چون به جان نرسد چاره جز پیرهن دریدن نیست

💡 آن را که ستر عیب دریدن بود هنر بر وی برای ستر کفن به که پیرهن

💡 ناچار شود جامۀ بی طاقتی ام چاک چون پیرهن صبر دریدن نگذاری

💡 زن برغم شو شب نوروز را گوید که هین روز عاشوراست باید بر دریدن پیرهن