پی داری

پی داری. [ پ َ / پ ِ ] ( حامص مرکب ) حالت پی دار. ریع. دارای چسبندگی و قوت. || دارای دنباله بودن.

💡 آزار داری از یار زیرا که یک زمستان بگذشت و کس نیامد روزی زمانه تن در (؟)

💡 برو ای عقل سرگردان که من مستم تو مخموری ندارم راحتی از تو مرا زحمت چرا داری

💡 به درد تازه هر ساعت مرا مشغول خود می‌کن از این بیکار کم داری دمی بیکار مگذارم

💡 گرتو ز آسمان هر روز مائده طمع داری اشکمت نگردد سیر، جز ز لقمه حرمان

💡 از رندی و بدنامی گر ننگ نمی داری از فخر طمع برکن و ز عار مترس ای دل