لغت نامه دهخدا
پهن پیشانی. [ پ َ ] ( ص مرکب )که پیشانی فراخ و گشاده دارد.اصفح. ( منتهی الارب ).
پهن پیشانی. [ پ َ ] ( ص مرکب )که پیشانی فراخ و گشاده دارد.اصفح. ( منتهی الارب ).
( صفت ) آنکه دارای پیشانی فراخ و گشاده است اصفح.
💡 گاوهای نژاد سیستانی هیکل متوسط، سُمهای قوی و محکم، بدنی کشیده و قوسدار، کپل متوسط، سری کوچک با پیشانی پهن و برجسته و موهایی تا اندازهای خشن دارند. داشتن غبغبی بلند و چیندار از خصوصیات بارز گاو سیستانی بهشمار میرود. قسمتهای خلفی و رانها، بهخصوص در گاوهای نر و پرواری بسیار پهن و بزرگ و دارای عضلهبندی زیاد و مرغوبی است که به خصوصیات تیپ گاوهای گوشتی نزدیک است.
💡 باشدش از سپری پهن ترک پیشانی گوش او هست بسی تیزتر از خنجرکا