پهلو کژ

پهلوکژ. [ پ َ ک َ ] ( ص مرکب ) کژپهلو. قُصیری. ( زمخشری ). که پهلو یعنی طرفین شکم ناراست دارد.

( صفت ) آنکه پهلوی( طرفین )شکم ناراست دارد کج پهلو

💡 حدیث از پهلوی سردار گو و ز ابروی ترکان رها کن قصه اسکندر و دارای... به

💡 گه بر اطراف چمن غلطد به پهلو آفتاب گه در آغوش نسیم آید بشوخی، یاسمن

💡 بیگانه وارم از حرم وصل راند یار جایم به پهلوی سگ کو هم نمی دهد

💡 کرده چون پهلوی دارا دل مجروهم چاک آنکه ابروی چو شمشیر سکندر دارد

💡 از بیم زخم گرز تو بانگ شکستگی از پهلوی زمانهٔ مردم‌خور آمده