پر مناعت

پرمناعت. [ پ ُ م َ ع َ ] ( ص مرکب ) که مناعت بسیار دارد. و از مناعت در تداول عوام فارسی زبان کبر خواهند. لکن درعربی مناعت از صفات ممدوحه و بمعنی عزّت نفس است.

( صفت ) که عزت نفس بسیار دارد.

💡 جوان و شرافت دوستى  <>جوانان به طور طبيعى عاشق سربلندى و مناعت طبع هستند و از چيزى كه باعث كمترين ذلتو تحقيرشان گردد، سخت گريزان و متنفرند.

💡 به اعتراف دوست و دشمن، مسلم سمبل افتخارات جاودانه، تماممراحل زندگى و پيكار خود را تا آستانه مرگ، به سربلندى و مناعت طبع و استوارىپيمود.

💡 انفاق خالصانه و توام با عز و احترام، شايسته تهى دستان با شرافتى است كه در راهاعلاى حق به مضيقه افتاده اند و اكنون بر اثر ناتوانى، قدرت كار و فعاليت ندارند.به قدرى عفيف اند كه اگر كسى از وضع واقعى آن ها آگاه نباشد، غنى و ثروتمندشانمى پنداررد. اينان با عزت نفس و مناعت طبعى كه دارند، هرگز بهذل سوال تن نمى دهند و از مردم تقاضاى عجزآميز نمى كنند.

💡 و از اينجا اين معنا روشن مى شود كه جمله (بالاثم ) متعلق به جمله: (اءخذته...) نيست،تا در نتيجه حرف (با) در آن باء تعديه، و معنا چنين باشد: (عزت او را وادار به گناه وبه اين مى كند كه امر به تقوا را به عكس ‍ العملى ناخوشايند پاسخ دهد) و يا باءسببيت و معنا چنين باشد: (عزت و مناعت، به سبب اثم و گناه در او پيدا شد كه مرتكبگرديد).

💡 ای صفار همانا که عزت و مناعت طبع برای تو کافی است که بدان شادمان می‌شوی و بدان وسیله فرماندهی سپاه می‌کنی، سوار بر شترهایی هستند و درک نمی‌کنند گویی که سوار بر شتری است که اسیری را رهبری می‌کند.

💡 اين زياد از سرافرازى و مناعت طبع، آنهم در آستانه شهادت، در شگفت ماند و در برابرشخصيت والاى اين قهرمان، خود را باخت و نا آگاه درباره اين قربانى عظيم گفت: آياهنگام مرگ نيز افتخار مى كند؟!(340).