واژه «پایاسیر اوجگیر» که در زبان تخصصی هوانوردی با معادلهایی مانند climbing cruise یا climb cruise شناخته میشود، به حالتی از پرواز هواپیما گفته میشود که در آن هواپیما همزمان با حرکت افقی، به صورت تدریجی در حال افزایش ارتفاع نیز هست. در این وضعیت، خلبان تلاش میکند میان سرعت پرواز و افزایش ارتفاع نوعی تعادل ایجاد کند تا بیشترین بازدهی از نظر مصرف سوخت و کارایی موتور به دست آید. این نوع پرواز معمولاً زمانی انجام میشود که هواپیما پس از برخاستن به مرحلهای میرسد که دیگر صعود اولیه شدید لازم نیست و میتواند به شکل ملایم و پیوسته ارتفاع بگیرد. در پایاسیر اوجگیر، برخلاف صعود تند ابتدایی، هواپیما با شیب ملایمتری بالا میرود و در عین حال سرعت خود را در محدوده بهینه حفظ میکند. هدف اصلی این شیوه پرواز، دستیابی به ارتفاع مطلوب با کمترین مصرف انرژی و بیشترین بهرهوری عملیاتی است. این حالت پروازی باعث میشود فشار کمتری به موتور وارد شود و شرایط آیرودینامیکی هواپیما در وضعیت پایدارتر و اقتصادیتری قرار گیرد. از دید مهندسی پرواز، پایاسیر اوجگیر ترکیبی از دو فاز «صعود» و «پرواز کروز» محسوب میشود که در آن ویژگیهای هر دو حالت به شکل همزمان وجود دارد. این روش بهویژه در پروازهای طولانیمدت اهمیت دارد، زیرا به کاهش مصرف سوخت و افزایش برد پروازی کمک میکند. همچنین خلبانان از این حالت برای رسیدن به ارتفاع بهینه پرواز که از نظر بادها و شرایط جوی مناسبتر است استفاده میکنند. در مجموع، «پایاسیر اوجگیر» حالتی از پرواز بهینه و کنترلشده است که در آن هواپیما با حفظ سرعت مناسب و افزایش تدریجی ارتفاع، به بیشترین کارایی و صرفهجویی در مصرف سوخت دست پیدا میکند.
پایاسیر اوج گیر
فرهنگستان زبان و ادب
{climbing cruise, climb cruise} [حمل ونقل هوایی] پایاسیری که در آن بین سرعت و بُرد هواپیما چنان سازگاری به وجود آید که بازده پرواز هواپیما بیش از پایاسیر در ارتفاع ثابت باشد