پاکیزه گو

۱. راستگو.
۲. خوش سخن.

( اسم صفت ) پاکیزه گوی

💡 که ای پاکیزه گوهر از چه کانی که از تو دارم این گوهر فشانی

💡 از دریای فراخکرت دو رودخانه بزرگ اسطوره‌ای به سمت خاور و باختر سرچشمه می‌گیرد، و مرزهای جهان را تعیین می‌کند و در گذار خود به دور زمین پاک می‌شود و هنگامی دوباره به فراخکرت می‌ریزد که بسیار پاکیزه‌است.

💡 قفل یاقوت از در درج دهن بگشوده‌ای گوهر پاکیزه خویش آشکارا کرده‌ای

💡 رایش چو اصل پاکش پاکیزه از عیوب رسمش چو اعتقادش تابنده تر زنار

💡 «... واشکروا نعمت‌الله ان کنتم ایاه تعبدون؛»[قرآن ۹] (پس، از آنچه خداوند روزی شما کرده که حلال شرعی و پاکیزه طبعی است بخورید و تصرف کنید، و نعمت خدا را شکر گزارید اگر تنها او را می‌پرستید)