دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] وحدت متعلق یقین و شک در دو معنا به کار رفته است: ۱. یکی بودن متعلق یقین و شک؛ ۲. از ارکان استصحاب. این بحث در اصول فقه کاربرد دارد.
وحدت متعلق یقین و شک، از ارکان استصحاب بوده و به این معنا است که به همان امری که یقین تعلق گرفته، شک هم تعلق می گیرد؛ برای مثال، روز جمعه، نسبت به عدالت زید یقین وجود دارد، اما روز شنبه در آن شک می شود و سپس عدالت وی استصحاب می گردد.
نکته
مراد از وحدت متعلق یقین و شک، وحدت در وجود خارجی است، نه صرف وحدت در ماهیت که با تعدد وجود خارجی سازگار است.
