واژگان درونی

💡 یافته اصلی گلیسون این بود که حتی کودکان بسیار خردسال نیز می‌توانند پسوندهای مناسب را برای تولید جمع، زمان گذشته، ضمایر مالکیت و سایر اشکال واژه را برای واژگان بی‌معنایی که قبلاً نشنیده‌اند حدس بزنند. این بدان معناست که آنها جنبه‌های نظام زبانی که هیچ‌کس لزوماً سعی نکرده‌است به آنها آموزش دهد را درونی کرده‌اند. همچنین او مرحله‌ای قبل‌تر در رشد کودک را شناسایی کرد که در آن کودکان می‌توانند چنین اشکالی را برای واژه‌های واقعی تولید کنند اما برای کلمات بی‌معنی نه. که نشان‌دهنده این است که آن‌ها ابتدا واژگان معنادار را می‌شوند و بعد از مدتی الگوهایی که آن‌ها را می‌سازند را استخراج می‌کنند.

💡 روانشناسان معتقدند که تقویت واژگان درونی می‌تواند به افراد کمک کند تا احساسات و حالات روحی پیچیده خود را با دقت بسیار بیشتری بیان کنند.

💡 رشد واژگان درونی در دوران کودکی، زیربنای اصلی توانایی ارتباطی و هوش زبانی فرد در دوران بزرگسالی و زندگی اجتماعی محسوب می‌شود.

💡 هر فرد با توجه به تجربه‌های زیسته و محیطی که در آن بزرگ شده است، مجموعه‌ای از واژگان درونی خاص دارد که از آن‌ها استفاده می‌کند.