نورالدین ابن صباغ مالکی

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] اِبْن ِ صَبّاغ، نورالدین علی بن محمد بن احمد بن عبدالله (۷۸۴- ۸۵۵ق /۱۳۸۳-۱۴۵۱م )، محدث و فقیه مالکی است.
نام وی علی بن محمد بن احمد غزی مکی است که کنیه اش نور الدین و شهرت به ابن صباغ دارد.به سال ۷۸۴ در شهر مکه بدنیا آمد، در همان شهر بالید و تحصیلات علمی خود را ادامه داد و در سال ۸۵۵ در همان شهر دیده از جهان فرو بست. ابن صباغ فقیهی مالکی مذهب بود.
زندگی
چنانکه از عبارت شاگرد وی سخاوی برمی آید، خاندان او از افریقیه (سفاقس و غزه ) بود، اما خود وی در مکه متولد شد و در همان جا رشد و کمال یافت.وی در مکه وفات یافت و در معلات مدفون شد.
اساتید و شاگردان
او در ادبیات، فقه و حدیث از استادانی چون عبدالرحمان فاسی، عبدالوهاب بن عفیف یافعی، جمال الدین بن ظهیره، سعد نووی، علی ابن محمد بن ابوبکر شیبی، محمد بن سلیمان بن ابوبکر بکری، جلال الدین عبدالواجد مرشدی، زین الدین مراغی بهره گرفت و از آنان اجازه روایت یافت. خود نیز به سخاوی اجازه روایت داده است.
آثار
...

جمله سازی با نورالدین ابن صباغ مالکی

💡 384- تفسير كبير، ج 12، ص 49. همچنين سيوطى در تفسير الدرالمنثور (ج 2، ص298). سيد رشيد رضا در تفسير المنار(ج 6، ص 463). حافظ سليمان حنفى قندوزى درينابيع المودة (ص 120) و ابن صباغ مالكى درالفصول المهمه (ص ‍ 42) و غير ايشان رواياتى رادال بر اينكه اين آيه در روز غدير خم و در رابطه با على بن ابى طالب عليه السّلامنازل شده است، نقل نموده اند.