نمایش اخلاقی

{morality play} [هنرهای نمایشی] نوعی نمایش تمثیلی قرون وسطی که به کشمکش نیروهای خیر و شر در انسان می پردازد

نمایش اخلاقی (morality play)
نمایش منظوم و پندآمیز اروپای قرون وسطا که به تعبیری گونۀ بسط یافتۀ نمایش انجیلی (نمایش کرامات) بود؛ در این نوع نمایش، به جای شخصیت های انسانی، شخصیت هایی ایفای نقش می کردند که تجسم فضایل و رذایل اخلاقی بودند و معدود عناصر طنز موجود در آن مختص شیطان بود. قرن ۱۵م نقطۀ اوج نمایش های اخلاقی، مثل بنی آدم، در انگلستان بود. این نمایش ها تأثیر فراوانی در تکامل نمایش و کمدی در دوران الیزابت اول گذاشتند. نیز← نمایش_مذهبی_قرون_وسطا

نوعی نمایش تمثیلی قرون وسطی که به کشمکش نیروهای خیر و شر در انسان می‌پردازد.

💡 در ابتدا، این افسانه‌ها مخاطب بزرگسال داشتند و موضوعات مذهبی، اجتماعی و سیاسی را پوشش می‌دادند. آن‌ها همچنین به عنوان پند و اندرزهای مفید در نظر گرفته می‌شدند و از دوره رنسانس به بعد به ویژه برای آموزش کودکان مورد استفاده قرار گرفتند. بُعد اخلاقی آن‌ها در دنیای بزرگسالان از طریق مجسمه‌سازی، نقاشی و سایر روش‌های بصری، همچنین اقتباس به نمایش و موسیقی تقویت شد. علاوه بر این، در طول زمان، تفسیرهای مجددی از معنی افسانه‌ها و تغییراتی در تأکید آن‌ها صورت گرفته است.

💡 در گذشته بعضی از رهبرانِ اپرا اعتقاد داشتند که پایانِ نمایش باید با مرگِ شخصیتِ اصلی داستان همراه باشد و قسمتِ حاملِ پیامِ اخلاقی را حذف می‌کردند اما اِعمالِ نظرِ آن‌ها چندان دوامی نیافت و این اُپرا همچنان به شکلِ کامل و اولیهٔ خود در حال اجراست.