نا پردخته

💡 که جاوید بادا ترا بخت و جای مبادا ز تخت تو پردخته جای

💡 که بربسته بودش به بندی گران که پردخته بودند آهنگران

💡 بدو گفت پردخته کن سر زباد که جز مرگ را کس ز مادر نزاد

💡 مگر تا یکی چاره سازد نهان که پردخته گردد ز مردم جهان

💡 چو پردخته ی گیتی از تیره بخت زآهن برادرش پو شید رخت

💡 چو مهتر سراید سخن سخته به ز گفتار بد کام پردخته به