مکحل مکحل

مکحل مکحل. [ م ُ ح ُم ُ ح ُ ] ( ع اِ ) هر دو کلمه ای است که بدان بز را برای دوشیدن خوانند، ای کانها مکحلة کحلا من سوادها. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). کلمه ای است که بدان بزرا برای دوشیدن خوانند. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).

هر دو کلمه ایست که بدان بزر برای دوشیدن خوانند ای کانها مکحله کحلا من سواد ها. کلمه ایست که بدان بزر را برای دوشیدن خوانند.

💡 زبن آرزوکه سرمه نظرگاه چشم اوست حیف است اصفهان همه مکحل نمی‌شود

💡 چشم فلک از گرد سپاه تو، مکحل روی ظفر از خون عدوی تو، مطرا

💡 نیزهٔ خطی او کرده به اجرام سپهر آن تطاول که مگر میل کند با مکحل

💡 منور نبود این چنین دیده ی خور مکحل نبودت گر از خاک مقدم

💡 مسلسل زلف عنبر بار دارد مکحل نرگس خمار دارد

💡 از پی روشنی دیدهٔ اجرام کشند گرد یکران تو سکان فلک بر مکحل