موعود ادیان

[ویکی نور] «موعود أدیان پاسخ به شبهاتی پیرامون امام زمان(عج)» زیر نظر آیت الله حسینعلی منتظری، پژوهشی است مبسوط درباره مهدی موعود(ع)، مهدویت و شبهات مطرح شده درباره این موضوع که به زبان فارسی در سال 1384ش نوشته شده است.انگیزه مؤلف، پاسخ به جزوه ای است که تحت عنوان «مهدی موعود یا مهدی موهوم» منتشر شد است؛ این جزوه ردیه ای است بر پاسخ آیت الله منتظری به سؤال های دکتر مسعود امید در رابطه با اثبات وجود امام زمان(عج).
کتاب مشتمل بر دو مقدمه و دوازده فصل است. در هر بخش ابتدا یک شبهه مطرح و سپس به آن پاسخ داده شده است.
نویسنده جزوه مذکور، ابتدا مقدمه ای تحت عنوان «تردید در فرضیه امام زمان و تفاوت بزرگ آن با مهدی موعود» آورده است. همچنین با استناد به بعضی از کتب یهود، شباهت هایی را بین مسیح مزعوم یهود و امام زمان شیعه ارائه داده و نتیجه می گیرد که ریشه اعتقاد به امام زمان شیعیان، همان نوشته های یهود می باشد.
نویسنده در این جزوه حدود سی شبهه در مورد حضرت مهدی(عج) و نیز سایر ائمه معصومین(ع) مطرح کرده که مؤلف بعد از نقد و بررسی به آن ها پاسخ متقن و مستدل داده است.
نویسنده جزوه مورد نقد، خود را منتسب به اهل سنت کرده است ولی با اندک تأمل در نوشته او و مصادری که از آنها استفاده کرده، چنین به دست می آید که وی متمایل به فرقه وهابیت بوده و عمده منابع و مآخذ خود را از آنها گرفته است.با این همه، در این کتاب، استناد در مسائل مربوط به امام زمان(عج) بیشتر به کتاب ها و مصادر روایی و تفسیری اهل سنت معطوف گشته است.

💡 باب در آثارش به نزدیکی ظهور «مَن یُظهِرُهُ الله» (به معنی:کسی‌که الله او را ظاهر خواهد کرد)، کسی که نتیجه و ثمره آئین بابی باید شناخت و ایمان به او باشد، اشاره می‌کند. وی همچنین از بابیان می‌خواهد که در شناسایی و ایمان خود کاملاً مستقل عمل کنند و موعود را به خود او بشناسند و نگذارند افراد دیگر، حتی واحد اول بیان که شامل خود او و حروف حیّ است، یا آثار باب مانع شناسایی آنان شوند. از این رو در آئین بابی، وصی (جانشین) و مفسّر آثار به آن مفهوم که در سایر ادیان هست وجود ندارد و جانشینی که باب تعیین کرد در واقع رهبر اسمی جامعه بابی بعد از وی بود.

💡 جنبش روز پایانی مقدس در سدهٔ ۱۹ توسط جوزف اسمیت کوچک و بریگهام یانگ معرفی شد که بعدها نظریات، تکالیف و فرهنگ آن به مورمونیسم شهرت یافت. در سال ۱۸۴۴ بازرگانی جوان در ایران ادعا کرد که باب (که در عربی به معنای «دروازه» می‌باشد) است و کیش بابی را بنیان گذاشت. او ادعا کرد که نایب شخصی است که «خدا به او رسالت خواهد داد». در سال ۱۸۶۳ بهاالله که خود یکی از پیروان باب بود، خود را به عنوان موعودی که تمامی ادیان مژدهٔ آمدنش را داده‌اند اعلام کرد. او بنیانگذار دین بهائی می‌باشد. نیکولای ژاپن رهبری مذهبی بود که ارتدکس شرقی را به ژاپن معرفی کرد. دیگر شخصیت‌های مذهبی و فلسفی این سده عبارت‌اند از: