مصادیق ظلم

💡 امر به معروف و نهی از منکر، که آن را مجوز و دستوری برای مزاحمت و آزار مردم در امر دین و صدور جنگی و تحمیلی اسلام به اقصی نقاط جهان می‌دانند، و در قرآن و روایات توصیه و تأکید زیاد شده است، بیشتر ناظر بر زشت و زیبایی‌های اجتماعی و اخلاقی و روابط انسان‌ها با یکدیگر، از یک طرف، و ملت با حاکمیت، از طرف دیگر می‌باشد. خصوصاً در زمینه اداره حکومت که باید از ناحیه مردم بر والیان اعمال گردد، و مولای متقیان آن را از حقوق و وظایف «رعیت» در برابر «والی» و حکومت می‌داند. رسول اکرم (ص) نیز فرموده‌اند: «امت یا جامعه و ملتی که در آن زیردستان ناتوان نتوانند حق خود را آزادانه و بدون ترس و لکنت زبان، از قدرتمندان حاکم مطالبه نمایند، هیچ‌گاه از ظلم و فساد پاک نخواهد شد.» اصلاً یکی از مصادیق و معانی «معروف»، خوش‌زبانی و مطبوع بودن است، و از مصادیق و معانی «مکروه» زشتخویی و خشونت است. حال چگونه می‌شود که در اجرای وظیفه امر به معروف و نهی از منکر، تلخی و آزار در میان بیاید؟

💡 در دادگاه‌های حقوقی، قاضی باید با دقت بسیار زیاد، تمامی مصادیق ظلم و سوءاستفاده از قدرت را در پرونده‌های مربوط به حقوق بشر بررسی کند.

💡 تاریخ جهان مملو از مصادیق ظلم و ستمگری است که نشان می‌دهد چگونه قدرت مطلق می‌تواند باعث رنج و خواری توده‌های مردم بی‌دفاع شود.

💡 بسیاری از متفکران اجتماعی معتقدند که نابرابری اقتصادی و دسترسی نامتوازن به امکانات، از جمله مصادیق ظلم ساختاری در جوامع مدرن امروز محسوب می‌شود.