مستشرقان و تصوف

💡 با به پایان رسیدن دودمان قاجار و آغاز دودمان پهلوی در ۱۹۲۵، رضاشاه پهلوی برخلاف شاهان قاجار، که کمابیش از مدرنیسم استقبال می‌کردند بدون آنکه خود سیاست تشویقی مشخصی درباره‌اش داشته باشند، سیاست‌های خود را بر پایه مدرن‌سازی زیرساخت‌های کشور، از جمله ارتش و آموزشگاه‌ها، بنا گذاشت. این دوره‌ای بود که با اجازهٔ دولتی، بسیاری از مستشرقان و باستان‌شناسان غربی دسترسی گسترده‌ای به ایران پیدا کردند و اکتشافات فراوانی در هگمتانه و تخت جمشید صورت گرفت و نه تنها دربار، که تعداد زیادی از روشن‌فکران ایرانی را به اندیشهٔ بازیابی شکوه گذشتهٔ ایران با پذیرش پیشرفت‌های معاصر و حرکت به سوی مدرنیسم انداخت. هنرشناسان آلمانی و فرانسوی چون ارنست هرتسفلد، آندره گودار، و آرتور پوپ آمریکایی دریچهٔ آشنایی ایران با بازار هنر جهان را باز کردند و در بنیان‌گذاری نخستین موزه ایران، موزه ایران باستان، و نمایش گذشتهٔ ایران نقش داشتند. پوپ خود در سخنرانی تأثیرگذاری که در سال ۱۹۲۵ در انجمن آثار ملی ایران در برابر رضاشاه داشت، بر اهمیت زنده ساختن هنر برای بازیابی رونق اقتصادی و سیاسی ایران تأکید کرد.

💡 كتاب نوبختى با مقدمه و تعليمات سيد محمد صادق بحر العلوم (وقبل از او توسط مستشرقان و محققان انگليسى شناسائى و چاپ شده بود) در (نجف )چاپ شد (1379 ق اين كتاب توسط يك محقق ايرانى (دكتر مشكور) درسال 1361 ش به فارسى ترجمه شد.

💡 در مطالعات دانشگاهی، بررسی رابطه میان مستشرقان و تصوف موضوعی بسیار گسترده است که به تحلیل دیدگاه‌های غربی درباره عرفان اسلامی می‌پردازد.

💡 بسیاری از پژوهشگران معتقدند که نوشته‌های مستشرقان و تصوف در قرن نوزدهم، تأثیر زیادی بر نحوه شناخت غرب از تجربیات معنوی مسلمانان داشت.

💡 تحلیل مقالات مستشرقان و تصوف نشان می‌دهد که آن‌ها تلاش کرده‌اند با روش‌های علمی، ریشه‌های تاریخی و فلسفی مکاتب عرفانی را بررسی کنند.