مدیح گوئی

💡 کلک گوهر سلک جان بخش حبیب اندر مدیح از دم روح القدس گوئی موید ساختند

💡 چون سرانداز کند در سپه غم گوئی خنجر شاه سر انداز مدیح اندوز است

💡 زخدای و احمد آشفته مدیح حیدر آمد تو بوصف او چه گوئی بزبان بیزبانی

💡 در متون کلاسیک ادبی، مدیح گوئی یکی از فنون اصلی شعر بود که در آن شاعر با استفاده از واژگان پرطمطراق به ستایش بزرگان می‌پرداخت.

💡 برخی منتقدان معتقدند که زیاده‌روی در مدیح گوئی باعث کاهش ارزش هنری اثر می‌شود و تمرکز اصلی اثر را از زیبایی‌های ادبی منحرف می‌کند.

💡 در مراسم‌های رسمی و سنتی، مدیح گوئی در حق شخصیت‌های مهم، بخشی جدایی‌ناپذیر از آداب و رسوم فرهنگی و تشریفات مربوط به آن دوره محسوب می‌شد.