محارم رضاعی

[ویکی شیعه] مَحارم رِضاعی، خویشاوندانی که بر اثر شیرخوردن، به همدیگر مَحْرَم می شوند و بر اساس آن، احکام خاصی مانند حرمت ازدواج میان آنان جاری می گردد. در فقه اسلامی، برای محرمیت رضاعی، شرایط ویژه ای در نظر گرفته شده است.
مَحرَمیت رِضاعی، نوعی خویشاوندی است که بر اثر شیرخوردن یک کودک از یک زن شیرده ایجاد می شود. در ادبیات فقهی، به کودکی که شیر زن دیگری را خورده، «مرتضع»؛ به زن شیردهنده، «مرضعه» و به صاحب شیر (مردی که زن شیرده از او باردار شده است) «فحل» یا «صاحب لبن» می گویند. در باب نکاح کتاب های فقهی، موضوع «محارم رضاعی» مطرح شده است.
فقیهان شیعه برای محرمیت رضاعی شرایطی را بیان کرده ا ند که عبارتند از:

💡 در قرآن به صرف همشیر بودن اشاره شده اما در فقه اسلامی شرایط تفصیلی برای آن ذکر گردیده است مانند اینکه باید بارداری مشروع و سن شیرخوار کمتر از دو سال قمری باشد و غیره. فهرست محارم رضاعی همانند محارم نسبی است.

💡 ازدواج بین اکثر اقوام که روابط با آنها معمولاً محارم تلقی می‌شود مجاز نیست، از جمله مردی که با مادر، دختر، خواهر، عمه، خاله، خواهرزاده، برادرزاده، مادربزرگان پدری و مادری به عقب یا مادر همسر خود ازدواج می‌کند. از دیگر ازدواج‌های ممنوعه می‌توان به خواهر و مادر رضاعی و دخترخوانده‌ای که یک مرد از زنانی که با آنها رابطه زناشویی داشته و دو یا چند خواهر که از یک خانواده متولد شود اشاره کرد. روابط زنا با محارم در اسلام با هر یک از محرم‌های یک فرد است، تعریفی از خانواده و گسترهٔ آن که برگرفته از حدیث است.