لحاظ لفظ و معنا

[ویکی فقه] التفات به لفظ و معنا توسط واضع هنگام وضع را گویند.
لحاظ لفظ و معنا، به معنای التفات نفس و بذل توجه واضع به لفظ و معنا در هنگام وضع آنها است، زیرا وضع از امور انشایی و اعتباری بوده و با تصور و لحاظ محقق می شود و قوام آن به تصور لفظ و معنا و ایجاد نوعی رابطه میان آن دو است، و به همین خاطر، شرط است که واضع هنگام وضع لفظ برای معنا، هر دو را تصور و لحاظ کند تا بتواند میان آن دو ارتباط برقرار نماید.

💡 به دو جزء مشترک در مقدمات قیاس «حد وسط» گفته می‌شود. درواقع حد وسط باعث ارتباط بین مقدمات قیاس می‌شود؛ بنابراین حد وسط باید در هردو مقدمه از لحاظ لفظی و معنایی مشترک باشد؛ در غیر اینصورت آن قیاس نتیجه‌ای نخواهد داشت.