قافیه تنگ بودن

قافیه تنگ بودن. [ ی َ / ی ِ ت َ دَ ] قافیه تنگ شدن ( آمدن،افتادن )؛ مشکل بودن ( شدن ) اتیان قوافی:
خاقانی را گلی بچنگ افتاده ست
کز غالیه خالیش چو سنگ افتاده ست
زان گل دل او بنفشه رنگ افتاده ست
چون قافیه بنفشه تنگ افتاده ست.خاقانی. || کنایه از عاجز شدن در گفتار و کردار باشد. ( برهان ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( انجمن آرا ) ( غیاث اللغات ):
صورت عدل تنگ قافیه است
که ردیف دوام او زیبد.خاقانی.تنگ دو مرغ آمده در یکدگر
وز دل شه قافیه شان تنگ تر.نظامی.- امثال:
چون قافیه تنگ آید، شاعر به جفنگ آید.

💡 فرخی با همه شیرین سخنی از دهنت دم نزد هیچ ز بس قافیه تنگ است اینجا

💡 وصف دهانش رضی چه حد بیان است ختم کن این قصه را که قافیه تنگ است

💡 در عالم فرصت چقدر قافیه تنگ است مو،‌ رست سیه‌، پیش‌تر از ماتم پیری

💡 شرمنده ام که تحفه من نیست جز سخن از راه نظم قافیه تنگ بسته تنگ

💡 چو نعمت تو قوافی از آن مکرر شد که بی‌حضور توام بُد دلی چو قافیه تنگ

💡 تا چند بگویی سخنی از دهن او بگذر تو ازین دغدغه کین قافیه تنگ است!