فسوس گر

فسوس گر. [ ف ُ گ َ ] ( ص مرکب ) فسوسی.مستهزء. ( یادداشت بخط مؤلف ). رجوع به فسوسی شود.

فسوسی. مستهزئ

💡 ز گوش سوم آن گوش کن به آه و فسوس ز قول فاطمه یینوای تازه عروس

💡 خندستان (مجلس و معرکهٔ مسخرگی، فسوس و سخره، لب و دهان معشوق).

💡 چون بر سمن ز غالیه بپراکند نگار نقاش چین فسوس کند برنگار خویش

💡 ‫جای فسوس نیست که عمر است در گذر‬ ‫عؤموْر کئچر، افسوس بَرَه بیتیرمز‬

💡 ساقی بده پیماله ای از آن می مجوس زان پیشتر که طی شودم عمر،بر فسوس

💡 گفتم آوخ دریغ و درد و فسوس ز آن همه رنج و زحمت و تک و تاز