غره چی

واژه «غره‌چی» به گروهی از افراد چادرنشین گفته می‌شود که معمولاً در طوایف کولی و لولی جای می‌گیرند و در گذشته و حال در مناطق مختلف پراکنده بوده‌اند. این طایفه به سبب سبک زندگی سیار و چادرنشینی شناخته می‌شود و در ایران عمدتاً به کارهایی مانند فروش سبد، فالگیری و گاهی دزدی مشغول بوده‌اند. غره‌چی با نام‌های دیگری مانند لولی، لوری، قره‌چی، غرچه، غربال‌بند، غربتی و چینگانه نیز شناخته می‌شود. این واژه در متون کهن و محلی برای اشاره به گروهی خاص از کولی‌ها به کار رفته است که سبک زندگی متفاوت و درآمدهای غیرثابت داشته‌اند. برخی منابع این طایفه را با القابی همچون حرامی نیز یاد کرده‌اند، هرچند بار معنایی این اصطلاح اغلب جنبه فرهنگی و اجتماعی دارد و نه صرفاً کیفری. غره‌چی‌ها از نظر اجتماعی در حاشیه جامعه زندگی می‌کرده‌اند و فعالیت‌هایشان بیشتر مبتنی بر مهارت‌های دستی، سیار و سرگرمی‌های خیابانی بوده است. بنابراین غره‌چی عنوانی است برای کولی‌ها و لولی‌های چادرنشین، که در ایران و جهان پراکنده‌اند و حرفه‌شان شامل فروش دست‌سازه، فالگیری و گاهی دزدی است.