[ویکی نور] «عشر قصائد و اشعار»، رساله ای است منظوم، از بو علی، به زبان عربی و در موضوعات پراکنده ای همچون نفس، فلسفه عمر، پیری و حکمت و زهد و... رساله، در ذیل ده عنوان و در قالب شصت و چهار بیت، مرتب شده است. مباحثی که در رساله مطرح شده اند، اجمالا، عبارتند از: نفس؛ پیری و حکمت و زهد؛ فلسفه عمر؛ راه زندگی؛ دوستی و زندگی و کرم؛ نفس و حکمت؛ گلایه ابو طالب علوی و پاسخ شیخ به او؛ سخنی با حسودان؛ سخنی در گلایه از روزگار؛ سخن وی در خمریات. تفصیل پاره ای از مطالب مزبور، عبارت است از: توجه: مضامین فوق را بو علی به عربی سروده اند و این حقیر با ذوق ناچیز خود آنها را به نظم فارسی برگردانده ام.
جمله سازی با عشر قصاید و اشعار
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 در سال ۵۱۸ ق که به غزنین برگشت یادگار پرارزش سفرهایش مقداری از قصاید وی است. بعد از بازگشت به غزنین میگویند که خانهای نداشت و یکی از بزرگان غزنین به نام خواجه عمید احمدبن مسعود به او خانهای بخشید و سنایی تا پایان عمر در غزنین در عزلت به سر برد؛ و در این ایام مثنوی حدیقةالحقیقه را نوشت.
💡 عبدالله میرزا همچنین شاهزادهای ادیب و شاعر بود. او با تخلص «دارا» شعر میسرود و از اصول نظم و نثر اطلاع داشت. دیوان او بالغ بر پنجهزار بیت و مشتمل بر قصاید و غزلیات است. دیگر اثر منظوم وی دیوان مراثی نام دارد. او همچنین با برادرش محمدرضا میرزا در سرایش یک مثنوی به نام گلنامه یا کَلنامه که در توصیف احوال فردی کچل است، مشارکت داشتهاست.
💡 دیوان لامع در سال ۱۳۶۵ شمسی به کوشش دکتر محمود رفیعی ودکتر مظاهر مصفّا به چاپ رسیدهاست. این دیوان شامل مقدمهای به نظم و نثر دربارهٔ علل نظم دیوان، توصیف و نعت رسول، امامان، خلفا و پارهای غزل، قصیده، قطعه و رباعی است. مضمون قصاید وی پاکدلی، ایمان و عشق به رسول اکرم (ص) و خاندان او است و هر بیت آن، او را به عنوان مسلمانی معتقد وجان باخته رسول (ص) معرفی میکند.
💡 دیوانی از او شامل دیباچهای به وزن مثنوی، قطعات، غزلیات، قصاید و رباعیات در ۱۲۰۰ بیت در کتابخانه مجلس موجود بوده است. احمد کرمی در سال ۱۳۶۹ دیوان او را تصحیح کرده و به چاپ رساندهاست. اما قابل ذکر است که محمد محیط طباطبایی دیوان وی را از مخطوطات قرن نهم میداند و اصالت بسیاری از ابیات آن را زیر سؤال برده است.
