طمع در فقه

[ویکی فقه] طمع به معنای چشمداشت است.
از آن به مناسبت در باب قضاء و شهادات سخن گفته اند.
تعریف
طمع عبارت است از چشمداشت به آنچه در دست دیگران است.
مقابل طمع
مقابل آن، غنا و بی نیازی نفس است از آنچه دیگران دارند.
طمع مذموم و ممدوح
...

💡 ناگاه فتد کرم طمع در دهن نفس واندر بن دندانی‌، جا گیرد آسان

💡 خارش حرص و طمع در جگر و جانش افکند چون نسیم کرمش بر دل خرسند گذشت

💡 زان طمع در فرستاد این قطعه تا بخوانی جان ماند و گر بخواهی آن نیز در فرستد

💡 از نظر بوعلی سینا عارف، حق (خدا) را می‌خواهد نه برای چیزی غیر حق، و هیچ چیزی را بر معرفت حق ترجیح نمی‌دهد، و عبادتش برای حق، تنها به خاطر این است که او شایسته عبادت است، و بدان جهت است که عبادت رابطه‌ای است شریف، فی حد ذاته نه به خاطر میل و طمع در چیزی یا ترس از چیزی.

💡 در حديث ديگر فرمود كه هر كه آزار همسايه كند، براى طمع در خانه او خدا خانه او را بهمسايه برساند.

💡 وقتى كه امام كاظم عليه السلام وفات كرد در نزد وكيلان حضرت اموالى بسيارى بود وبعضى به خاطر طمع در مال آن حضرت وفات امام را منكر شدند و مذهب (وافقيه ) راتشكيل دادند.