طباطبایی یزدی محمدباقر

[ویکی نور] سید محمدباقر طباطبایی یزدی، فرزند سید مرتضی، فقیهی برجسته، مدرسی بزرگ، اصولی، محدث، ادیب، ریاضی دان، هندسه دان و منجم، در دهه اول ذی حجه 1239 در یزد متولد شد. پدرش از عالمان دینی بود.
او فراگیری علوم دینی را در یزد آغاز کرد، سپس به همراه پدرش به زیارت عتبات شتافت و از آنجا به زیارت امام رضا(ع) نایل آمد و به تحصیلات خود ادامه داد، سپس به یزد و از آنجا به کرمان رفت و از محضر سید محمدجواد علوی شیرازی کرمانی فلسفه و ریاضی را فراگرفت و با دختر او پیوند زناشویی بست، آنگاه از راه اصفهان عازم کربلا شد و در آنجا به مدت سه سال از محضر علامه فاضل اردکانی بهره مند گردید، سپس رهسپار نجف شد و مدارج علمی عالی را نزد بزرگانی چون حضرات آیات شیخ مرتضی انصاری، سید حسین کوه کمره ای، ملا محمدعلی محلاتی، شیخ مهدی کجوری و شیخ زین العابدین مازندرانی طی کرد، آنگاه به هندوستان رفت و پس از دو سال اقامت در هند به حج مشرف شد و از آنجا به عراق بازگشت و در کربلا به کار تألیف پرداخت
او در علوم عربیت، پیشوایی آگاه بشمار می رفت و در وعظ و خطابه دارای مقامی عالی و بس ارجمند بود.
او در ماه رمضانی به سامراء سفر کرد و پس از نماز میرزای شیرازی بر فراز منبر می رفت و همه مردم سامراء از علما و فضلا پای منبر او حضور می یافتند. وی مجلداتی بزرگ در فقه نگاشته و به مقدار سال های عمرش (49 سال) کتاب تألیف کرده است
او سرانجام شب دوشنبه 27 ربیع الاول سال 1298ق (بر اثر طاعون) در کربلا از دنیا رفت و در ایوان طلا در صحن مطهر امام حسین(ع) مدفون گشت.
وسیلة الوسائل فی شرح الرسائل

💡 وی به ماجرای مشروطیت نظری خوش نداشت و پس از اشتغال آخوند محمدکاظم خراسانی به نهضت مشروطیت از وی کناره گرفت و حتی مدرسه حاجی را، که محل اجتماعات و تظاهرات مشروطه‌طلبان بود، ترک گفت و در سال ۱۳۲۷ قمری به مدرسه سید رفت که بتازگی توسط سید محمدکاظم طباطبایی یزدی تأسیس شده بود و از نخستین کسانی بود که در مدرسه سید سکنا گزید. برخی از بزرگان، که آن روزگار را درک کرده‌اند، احتمال داده‌اند که علت مخالفت سید صاحب عروةالوثقی نیز با مشروطیت، آگاهی یافتن از عاقبت آن توسط مرتضی بوده‌است.