دانشنامه اسلامی
[ویکی اهل البیت] تُجیبی، صفوان بن ادریس مُرسی، ادیب و شاعر و کاتب قرن ششم. در مُرسیه، از شهرهای اندلس، متولد شد. در تاریخ تولد او بین سالهای 560 و 561 اختلاف هست.. کنیة او را ابوبِحر آورده است. تجیبی نزد افراد بنام اندلس، چون ابن رُشد فیلسوف (متوفی 595) و ابن مَضاء (متوفی 592)، تحصیل کرد و ابن بشکُوال (متوفی 578) به وی اجازة روایت داد؛. وی شاگردان بنامی نیز داشته است.
در منابع به مذهب او اشاره نشده است، ولی از سروده هایش می توان به دلبستگی او به پیامبر اکرم صلی اللّه علیه و آله و سلم و اهل بیت علیهم السلام پی برد.
وی در 16 شوال 598 در مرسیه درگذشت؛.
ذوق ادبی و مهارت تجیبی در نظم و نثر یکسان بوده است و ابن مَرْج الکُحل متوفی 634، از شاعران اندلس، او را در نامه ای «ادیب الاندلس » خطاب کرده است اشعار او در قالبهای قطعه، غزل و قصیده است و قصایدی در ستایش پیامبر صلی اللّه علیه وآله و سلم دارد. همچنین مرثیه هایی دارد که بیشتر در رثای خاندان پیامبر، بویژه امام حسین علیه السلام، است. وصف طبیعت، نیز از جمله مضامین شعری اوست.
آثار تجیبی عبارت است از: زادُالمسافر و غُرّةُ مُحیّا الادب السافر که مجموعه شعری از شاعران اندلس است،،. ابن ابّار قُضاعی (متوفی 658) تحفة القادم را در معارضه با زادالمسافر که خود تکمله ای برقَلائدالعِقیان فتح بن خاقان (متوفی 528) است، نگاشت؛ بُداهة المُتَحَفّز و عُجالة المستوفز؛ ستون 168 معروف به العُجالة در دو بخش که نمونه هایی از نظم و نثر او را دربر دارد؛ الرِّحلة؛
و کتاب ادباءالاندلس که به علت مرگش، ناتمام ماند؛؛.
دانشنامه جهان اسلام نویسنده : مؤسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامی، جلد : 1 صفحه : 3311
