لغت نامه دهخدا
شه پی خان. [ ش َه ْ ] ( اِخ ) یا توکی. فرزند تولی خاقان که در سال 609 م. پس از پدر حکمران طوایف ترکان جنوبی گردید. وی در 615 م. هنگامی که امپراطور چین مشغول بازدید ولایات جنوبی قلمرو خود بود در صدد برآمد که با صدهزار سپاهیان امپراطور را به غفلت گیرد، اما با حیله ای که همسر شه پی خان دیده بود امپراطور چین رهائی یافت. ( از شرح احوال رودکی ص 187، 188 ).
