«شاه بن شجاع کرمانی» یا ابوالفوارس شاه شجاع کرمانی، از صوفیان برجسته قرن سوم هجری قمری بود که در سال ۲۸۸ هجری درگذشت. گفته میشود او شاهزادهای بود که زندگی دنیوی را رها کرد و به مسیر تصوف و عرفان روی آورد. شاه شجاع خود را در طریقت صوفیه به ابوحفص حدّاد منسوب میکرد و از شاگردان و مریدان ایشان بهره برد. ابوعثمان حیری یکی از شاگردان او بوده که در حفظ و نشر تعالیم و آموزههای شاه شجاع نقش داشته است. وی کتابی به نام «مرآةالحکماء» تألیف کرده است که متأسفانه طی زمان از بین رفته، اما بخشهایی از آن در آثار دیگر صوفیان و نویسندگان بهصورت پراکنده موجود است. شخصیت شاه شجاع کرمانی نمادی از ترک دنیا، روی آوردن به معنویت و پایبندی به راه صوفیان در دوران قرون وسطی اسلامی است. آثار و آموزههای او با وجود از بین رفتن کتاب اصلی، همچنان در متون تصوف و عرفان انعکاس یافته و الهامبخش شاگردان و پیروان بعدی بوده است.
شاه بن شجاع کر
لغت نامه دهخدا
شاه بن شجاع کرمانی. [ هَِ ن ِ ش ُ ع ِ ک ِ ] ( اِخ ) مکنی به ابی الفوارس. از شاهزادگانی بود که زهد پیش گرفت و مردی بافراست و پرهیزگار بود. وی با ابوتراب نخشبی و ابوعبید بسری مصاحبت کرد. سلمی به نقل از عبداﷲبن محمد رازی گوید: گمانم که درگذشت شاه بن شجاع در سال بعد از 270 هَ. ق. باشد و قبر او در سیرجان کرمان است. ( از صفة الصفوة ج 4 ص 49 ) ( تاریخ کرمان ص 473 ). از کلمات اوست: ترسکاری اندوه دایم است. خوف واجب آن است که دانی تقصیر کرده ای در حقوق خدای تعالی. علامت خوش خویی رنج خود از خلق کشیدن و علامت تقوی ورع است و علامت ورع از شبهات باز ایستادن. عشاق بعشق مرده درآمدند از آن بود که چون بوصالی رسیدند از خیالی بخداوندی دعوی کرد. و رجوع به تذکرة الاولیاء عطار ص 315 شود.