سکونت در بیابان

اقامت در بیابان، زندگی در بیابان

[ویکی فقه] سکونت در بیابان (قرآن). فرزندان حضرت ابراهیم و خاندان حضرت یعقوب بیابان نشین بودند.
ابراهیم- علیه السّلام- اسکان دهنده بعضی از فرزندان خود، در بیابان بی آب و علف، نزدیک خانه خدا بود:ربنآ انی اسکنت من ذریتی بواد غیر ذی زرع عند بیتک المحرم...« پروردگارا من (یکی از) فرزندانم را در دره ای بی کشت نزد خانه محترم تو سکونت دادم پروردگارا تا نماز را به پا دارند پس دلهای برخی از مردم را به سوی آنان گرایش ده و آنان را از محصولات (مورد نیازشان)روزی ده باشد که سپاسگزاری کنند.» «وادی» در لغت به معنای دامنه کوههای بزرگ است. که با قید «غیر ذی زرع» مفهوم بیابان استفاده می شود.
← دیدگاه تفسیر المیزان
هدف حضرت ابراهیم - علیه السّلام- از اسکان بعضی از فرزندان خود، در بیابان بی آب و علف اقامه نماز بود:ربنآ انی اسکنت من ذریتی بواد غیر ذی زرع عند بیتک المحرم ربنا لیقیموا الصلوة......« پروردگارا من (یکی از) فرزندانم را در دره ای بی کشت نزد خانه محترم تو سکونت دادم پروردگارا تا نماز را به پا دارند پس دلهای برخی از مردم را به سوی آنان گرایش ده و آنان را از محصولات (مورد نیازشان)روزی ده باشد که سپاسگزاری کنند. »
← دیدگاه تفسیر المیزان
حضرت یعقوب - علیه السّلام- و خاندان وی، پیش از آمدن به سرزمین مصر بیابان نشین بودند:... و جآء بکم من البدو...« و پدر و مادرش را به تخت برنشانید و (همه آنان) پیش او به سجده درافتادند و (یوسف) گفت ای پدر این است تعبیر خواب پیشین من به یقین پروردگارم آن را راست گردانید و به من احسان کرد آنگاه که مرا از زندان خارج ساخت و شما را از بیابان (کنعان به مصر) باز آورد پس از آنکه شیطان میان من و برادرانم را به هم زد بی گمان پروردگار من نسبت به آنچه بخواهد صاحب لطف است زیرا که او دانای حکیم است.» «البدو» به معنای صحرا و بیابان است.