سهل بن زیاد ادمی

[ویکی شیعه] سهل بن زیاد آدمی. ابوسعید سهل بن زیاد آدمی رازی (درگذشت در حدود ۲۵۵ق)، از محدثان شیعه که روایات بسیاری نقل کرده و به جرم غلو از قم اخراج شد. او محضر امام جواد (ع)، امام هادی (ع) و امام عسکری (ع) را درک کرده است.
در مورد شخصیت حدیثی سهل بن زیاد سه نظر وجود دارد:
نام سهل در اسناد بیش از ۲۳۰۰ روایت ذکر شده است. او مدتی در قم زندگی کرد، اما احمد بن محمد بن عیسی اشعری وی را کذّاب (دروغگو) و غالی خواند و از قم بیرون راند. از آن پس او در شهر ری ساکن شد. از نوشته های او دو کتاب التوحید و النّوادر را نام برده اند.

💡 حضرت على (ع ) امارت فارس را به قرظة بن كعب واگذار كرده بود. به هرحال اينكه در سال سى ونه سهل بن حنيف در فارس بوده، صحيح نيست؛ چون همانطوركه گفتيم او در آن زمان از دنيا رفته بود.

💡 سهل بن عبداللّه را پرسیدند که درویش کی برآساید گفت آنگاه که خویشتن را جز آن وقت نه بیند که اندر ویست.

💡 سهل بن حنيف گفت: اى اميرمؤمنان، اين مرد ديروز غلام من بود و امروز آزادش كرده ام !فرمود: به او هم به اندازه تو مى دهيم. پس به هر كدام سه دينار بخشيد و احدى را برديگرى برترى نداد. (242) و (243)

💡 و سهل بن عبداللّه گوید، رحمة اللّه علیه: «من غَضَّ بَصَرَه عَنِ اللّه طَرْفَة عینٍ لایهتدی طولَ عُمْرِه.»

💡 سهل بن عبداللّه گوید که حرامست بر دلی که بوی یقین شنیده باشد که بعد از آن بغیر حق سُبْحانَهُ وَتَعالی التفات کند.

💡 سهل بن عبداللّه گوید یاور نیست مگر خدای و دلیل نیست مگر مصطفی صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ و زاد نیست مگر تقوی و کار نیست مگر صبر کردن بر آن.