روز اور

( روزآور ) روزآور. [ وَ ] ( نف مرکب ) کسی یا چیزی که بنیروی روشنایی شب را چون روز کند، و بمجاز کسی که دیگری را مشغول کند و شبش را بروز آرد:
بینا کن دل به آشنایی
روزآور شب بروشنایی.نظامی.

( روز آور ) کسی یا چیزی که بنیروی روشنایی شب را چون روز کند.

💡 به یاد عشق شب تیره را به روز آور چو عشق یاد بود شب کجا بود تاری

💡 شب تاریک هجرانش به روز آور که وصل او شب، روشن کند چون روز سازد چشم ما روشن

💡 به بوی وصل چو حافظ شبی به روز آور که بشکفد گل بختت ز جانبِ فتّاح

💡 گر حریفی، شبی به روز آور رخ در آن یار دلفروز آور

💡 بیا ای رشک ماه و خور! شبی با ما به روز آور که داد اندیشه زلفت شبم را صورت روزی