راگ و رنگ

راگ و رنگ. [ گ ُ رَ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) لفظ اول هندی الاصل است و دوم مشترک در هندی و فارسی و هر دو معاً در هندی کنایه از صحبت نغمه و سرود عیش و طرب بود و مردم ولایت که بهند آمده یا نیامده اند و همانجا شنیده اند این لفظ را بسیار در اشعار خود آورده اند و اشارت بهندی بودن آن نکرده. و در رساله های ملاطغرا نیز واقع شده و این از جهت التزام الفاظ هندی است و آن در هندوستان بوده و آمده. ( آنندراج ):
دگر از شیوه های راگ و رنگش
برقص آرد فلک را ساز و چنگش.محسن تأثیر ( از آنندراج ).

لف اول هندی الاصل است و دوم مشترک در هندی و فارسی و در دو معا در هندی کنایه از صحبت نغمه و سرود و عیش و طرب بود.

💡 در موسیقی شرقی چندین صد مقام وجود دارد. هر مقام از خود یک یا چند راگ و راگنی دارد. بعضی ازین راگ‌ها دارای اشعار پرمفهوم نیستند، ولی در یک راگ تمام آوازها و صداهایی که خواننده ادا می‌کند خیلی منظم و دلپذیر می‌باشد. پرزه‌هایی که خواننده می‌خواند در سایر کمپوزها کلید شمرده می‌شود.