دورۀ پادشاهی کهن

💡 منکاوحور کایو، که در زبان یونانی به نام مِنکِریس خوانده می‌شود، فرعونی از دودمان پنجم مصر در پادشاهی کهن بود. او جانشین نیوسررع بود و پادشاه پیش از جدکارع به شمار می‌رود. نام او به معنای «روان‌های هوروس فناناپذیر هستند» می‌باشد.

💡 بازگشت به ساخت هرمهایی با اندازه و شکل‌هایی همچون هرم‌های پادشاهی کهن در این دوره نشان از آن دارد که شاهان این دودمان می‌خواسته‌اند شکوه و بزرگی گذشتهٔ مصر را بازیابند.

💡 سنگ پالرمو تکه‌ای بزرگ از یک ستون سنگی یادبود به نام «سالنامه شاهی» مربوط به پادشاهی کهن مصر است. این سنگ شامل فهرستی از پادشاهان دودمان نخست تا دودمان پنجم مصر است که رویدادهای مهم در هر سال از سلطنت آنها را ثبت کرده است. سنگ پالرمو در موزه باستان‌شناسی شهر پالرمو در ایتالیا نگهداری می‌شود. دیگر تکه‌های سالنامه شاهی در موزه‌های «پتری» در بریتانیا و مصر در قاهره نگهداری می‌شوند.

💡 پس از آنکه دودمان دوازدهم با فرمانروایی واپسین فرعون آن، سوبک‌نفرو، در سال ۱۷۷۳ پیش از میلاد به پایان رسید، به دلیل آنکه او هیچ جانشینی نداشت دودمان دوازدهم با پایانی ناگهانی مواجه شد. این اتفاق در پایان پادشاهی کهن نیز پدید آمد و در پایان پادشاهی میانه منجر به بر سر کار آمدن پادشاهان ضعیف دودمان سیزدهم شد.

💡 ساخت بناهای عظیمی مانند اهرام بزرگ در دورۀ پادشاهی کهن مصر، نشان‌دهنده قدرت سیاسی و پیشرفت مهندسی خیره‌کننده در آن زمان‌های بسیار دور و باستانی است.

💡 در دورۀ پادشاهی کهن، ساختار اجتماعی بسیار منظم بود و فرعون به عنوان نماینده خدایان بر زمین، قدرت مطلقه و کنترل کاملی بر تمام امور داشت.

💡 باستان‌شناسان از طریق بررسی آثار به‌جا مانده از دورۀ پادشاهی کهن، توانسته‌اند جزئیات زیادی از زندگی روزمره و باورهای مذهبی مردم آن دوران را کشف کنند.