دهان تنگی

دهان تنگی. [ دَ ت َ ] ( حامص مرکب ) صفت دهان تنگ. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به دهان تنگ شود.

💡 تنگی گرفت بی تو دلم چون دهان تو تنگی مگر نصیب دلم زآن دهان ریید

💡 تنگهای شکر مصری بسی دیدیم، لیک شکر شیرین دهان او ز تنگی دیگرست

💡 ز تنگی آن دهن از دیده بود پوشیده ز خط به تنگ دهان تو راه پیدا شد

💡 شنیدم با دهان تو ز تنگی لاف زد پسته بگو آن بی ادب را تا زبان را در دهن دارد

💡 ای ز رخ مهوشت فُسحت بستان جان وی ز دهان خوشت تنگی میدان دل