دست وا کردن

دست وا کردن. [ دَ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) دست گشادن. بازکردن دست:
کاکل چه گنه دارد دستش ز وفا واکن
هر فتنه که می بینی در زیر سراپرده است.صائب.

دست گشادن. باز کردن دست

💡 من که از یک روزه هجران اینچنین رفتم ز دست وای جان من اگر ماهی و سالی بگذرد

💡 سخن چو تیر و زبان چو کمان خوارزمی است که دیر و دور دهد دست وای از این دوری

💡 دارند در گره زر خود غنچه های گل حاصل که دست وا به توانگر نداده اند

💡 گلها چو غنچه مشت زر خود گره زدند در باغ روزگار گر دست وا نماند

💡 برون جهد ز خم چرخ مرکبت گه سیر گر از عنانش یک لحظه دست وا داری

💡 نیست همچون غنچه ام دلتنگی با مشت زر همچو برگ تاک دایم دست وا باشد مرا