خانه امام صادق علیه السلام

[ویکی اهل البیت] این خانه یکی از خانه های حارثة بن نعمان انصاری بوده که در جنوب شرقی مسجدالنبی و از سمت جنوب (قبله) در مجاورت خانه ابی ایوب انصاری قرار داشته است و در حوالی سال های 100 تا 147 قمری به ملکیت امام جعفرصادق علیه السلام درآمد و خانه مسکونی آن حضرت شد و از آن پس قرن ها مورد توجه زائران بوده است.
این خانه در توسعه سال 1365 شمسی تخریب شد.
محمد محمدحسن شرّاب؛ فرهنگ اعلام جغرافیایی، تاریخی در حدیث و سیره نبوی؛ ترجمه حمیدرضا شیخی؛ (مطلب نقل شده از جمله اضافات محمدرضا نعمتی بر این کتاب است)

💡 قتيبه اعشى مى گويد: شنيدم پسرى از پسران كودك امام صادق (ع ) بيمار و بسترىاست، براى عيادت او به خانه امام صادق (ع ) حركت كردم، وقتى كه به در خانه رسيدم، ديدم امام صادق (ع ) كنار در، ايستاده و بسيار غمگين است، گفتم:(حال كودك چگونه است ؟)

💡 ابوحنيفه رئيس مذهب حنفى مى گويد: به خانه امام صادق (ع ) رفتم، پسرش موسى(ع ) را در دالان حياط ديدم كه آن وقت كودك خردسال بود، پرسيدم: اگر شخص غريبخواسته باشد قضاء حاجت كند (به دستشويى برود) كجا برود؟

💡 عبدالله ديصانى (تصميم گرفت شخصا به حضور امام صادق (ع ) برسد و سؤ الاتىرا مطرح كند) به خانه امام صادق (ع ) رهسپار شد و اجازه ورود طلبيد، و به او اجازه دادهشد، او به محضر آن حضرت رسيد و نشست و گفت: (اى جعفر بن محمد! مرا به معبودمراهنمائى كن.

💡 او پس از انجام مراسم حج به مدينه آمده و بهمنزل امام صادق عليه السلام رفت. جمعيت انبوهى در خانه امام صادق عليه السلام گردآمده بودند.

💡 سعيد مى گويد: با او به سوى خانه امام صادق (ع ) حركت كرديم، ديدم آن حضرتسوار بر مركب خود شده، مى خواهد به جائى برود.

💡 آن حضرت بطورى گريه مى كرد كه شانه هاى مباركش تكان مى خورد، صداى ناله وگريه از خانه امام صادق (ع ) بلند شد، تا جايى كه گفتند ديگر كافى است.(95)