حمل ثانوی با واسطه

[ویکی فقه] حمل ثانوی با واسطه یکی از اصطلاحات به کار رفته در علم منطق بوده و به معنای حمل چیزی برموضوع با واسطه امری اعم است.
حمل به لحاظ واسطه داشتن و عدم آن به حمل اولی (بی واسطه) و حمل ثانوی (با واسطه) تقسیم می شود.
حمل اولی
حمل اولی (بی واسطه) حملی است که بدون واسطه چیزی و به طور مستقیم بر موضوع حمل شود؛ مانند: حمل حیوان یا ناطق و یا ضاحک بر انسان. حیوان و ناطق و ضاحک را در این نوع حمل، «محمول اوّلی» گویند.
حمل ثانوی
حمل ثانوی (با واسطه) حملی است که چیزی به واسطه محمول دیگر بر موضوع حمل شود؛ مانند: «انسان جسم است» که جسم، اول بر حیوان حمل می شود و سپس به واسطه حیوان بر انسان حمل می شود.
شرط حمل بر موضوع
...

💡 تئودیسه ایرنئوسی با تصریح بر این که به‌نظر نمی‌رسد که شرور بسیاری رشد روحانی را بگسترانند، و می‌توانند قاطعانه مخرب روح انسان باشند، به چالش کشیده شده است. هیک اذعان می‌کند که این پروسه در دنیای ما اغلب ناکام می‌ماند. مشکلی ثانوی با توزیع شروری که رنجشان متحمل شده است مرتبط می‌باشد: اگر این صحیح بود که خدا شر را به‌منظور تسهیل رشد روحی اجازه داده است، پس انتظار خواهیم داشت که شر به‌طرز نامتوازن بر آن‌ها که سلامت روحانی ضعیف و بدی دارند وارد بیاید. وقتی‌که فرومایگان از زندگی‌های عیاشانه‌ای کیف می‌کنند که آن‌ها را نسب به شر مصون می‌سازد، درحالی‌که بسیاری از زاهدین فقیرند و با رنج‌های دنیایی بسی آشنا، به‌نظر نمی‌رسد که قضیه این‌طور باشد. ثالثاً، کین اظهار می‌کند که، شخصیت انسان می‌تواند به‌طور مستقیم یا از راه‌های پرورشی مصلحانه و مهربانانه توسعه یابد، و این نامفهوم است که چرا خدا بخواهد شر و رنج را چیزی ضروری یا راه ترجیحی به رشد روحانی در نظر بگیرد یا روا دارد. به‌علاوه، رنج دهشتناک و سهمگین، اغلب منجر به ضربه به صفات انسانی می‌شود، قربانیانش در حقیقت به‌لحاظ روحانی رشد نمی‌کنند بلکه کینه‌توز و به‌لحاظ روحی و روانی بدتر می‌گردند.گریگن[پانویس ۹] اظهار می‌کند که، این وفق و جورسازی مسئله شر و خدا، همچنین در تبیین نیاز یا دلیل منطقی برای شر وارد آمده بر حیوانات و رنج حاصله حیوان، ناکام است، چرا که «به‌کل هیچ مدرکی وجود ندارد که رنج، شخصیت حیوانات را بهبود می‌دهد، یا گواه روح‌پروری در آن‌هاست.»