حجت در علم حدیث

[ویکی فقه] حجّت، اصطلاحی در علم حدیث، ناظر بر یکی از مراتب تعدیل راوی می باشد.
حجت در لغت به معنای دلیل و برهان است، یعنی آنچه بتوان با آن چیزی را ثابت کرد و در بحث و جدال بر مخالف پیروز شد. از همین رو، حجت با دلیل هم معنا دانسته شده است.
معنای اصطلاحی
بر این اساس منظور از حجت، در اصطلاح محدّثان، کسی است که بتوان به حدیث او استدلال و احتجاج کرد و احتجاج و استدلال به حدیث، اگرچه مفهومی اعم است اما در اینجا به منزله توثیق دانسته شده است. و به علاوه حجت به کسی اطلاق شده است که سیصد هزار حدیث را با سند آن ها از حفظ داشته و بر چگونگی احوال راویان آن ها نیز آگاه باشد.
در سلسله مراتب حدیثی
در سلسله مراتب محدّثان، حجت پس از حاکم، که عالی ترین مرتبه است، قرار دارد.
← مامقانی
...

💡 پس از جنگ قلعه طبرسی، قیامی به رهبری ملا محمدعلی زنجانی ملقب به حجت در زنجان شکل گرفت.

💡 شايان ذكر است كه، مراد از حجت مستقل، حجت فعلى و تنجيزى نيست تا نيازى به سنتنباشد؛ بلكه در دلالت بر محتوا و هدايت نسبت به مضمون خودمستقل است. گرچه بر اثر عدم انحصار حجت در آن، بررسى حجت يا حجتهاى ديگر نيزلازم است.

💡 توضيح و بيان: حضرت امير(ع ) مى فرمايد در اين حديث شريف كه چشمه آب حيات درشهر قم ظاهر مى شود كه هر كس بنوشد نميرد شايد مراد آن باشد كه دلش نميرد وهميشه منور باشد به نور ايمان يا آنكه كنايه باشد ازطول عمر كه روايت است كه در زمان ظهور حضرت حجت در زمان رجعت ائمه مردم زياد عمر مىكنند و احتمال اولى انسب است.

💡 در اين هنگام مسلم به عوسجه برخاست و عرض كرد: يابنرسول الله، آيا ما آن كس باشيم كه دست از تو برداريم ؟ پس به كدام حجت در نزد حقتعالى اداى حق تو را عذر بخواهيم. لا والله، من از خدمت شما جدا نشوم تا نيزه خود را درسينه دشمنان فرو ببريم و تا دسته شمشير در دست من باشد اندام دشمنان را مضروبسازم و اگر مرا سلاح جنگ نباشد به سنگ با ايشان محاربه كنم