جان بجان کسی

جان بجان کسی کردن. [ ب ِ ن ِ ک َ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) بی نهایت بکسی کمک کردن: جان بجان فلانی کنی باز...؛ کنایه از اینکه هر اندازه به او بگوئی یا راهنمائی و کمک کنی باز... کودنی. بلاهت. نفهمی.

💡 بکف گرفته دل و جان بجان و دل خلقی تو بهر غارت آن ترکتاز آمده‌ای

💡 این دلم شد محو ازکل نهان دل بدل شد جان بجان ای جان جان

💡 قاصد و پیغام هر دم میرسد از جان بجان میبرد هر لحظه پیکی نامهٔ از دل بدل

💡 شکستگان کمند که داد وقت ظفر ز یک حدیث بزنهار جان بجان زنهار

💡 گرچه مهجور از توام کرد آسمان ز آسمانم، جان بجان آید همی

💡 بیدلان با دلبران پیوسته اند تن بجان و جان بجانان بسته اند