تن غنودن

تن غنودن. [ ت َ غ ُ دَ ] ( مص مرکب ) کنایه از مانده شدن تن. ( آنندراج ).

کنایه از مانده شدن تن.

💡 نیست با غنودن‌ها برگ پر گشودن‌ها از عدم برون آمد سعی آدم از من پرس

💡 خلقی‌ست غافل اینجا از کشتن و درودن چون خوشه‌ های‌ گندم صد چشم و یک غنودن

💡 هم چشم نوبهارم خوابم چه احتمال است دارد غنودن اما تا غنچه‌های نرگس

💡 چون دید رنج فاقه بدل بر خلال کرد بر دیده کرد خواب و غنودن حرام دل

💡 در این بهشتی بساط با تو غنودن خوش است ز کوثر آسا نبیذ به عیش بودن خوش است