تعلم از خدا

[ویکی فقه] تعلم از خدا (قرآن). آدم علیه السّلام فراگیرنده اسمای الهی از خدا بود.
وعلم ءادم الاسماء کلها ثم عرضهم علی الملـئکة فقال انبـونی باسماء هـؤلاء ان کنتم صـدقین.(سپس علم اسماء (علم اسرار آفرینش و نامگذاری موجودات) را همگی به آدم آموخت. بعد آنها را به فرشتگان عرضه داشت و فرمود: «اگر راست می گویید، اسامی اینها را به من خبر دهید! ») (اینکه حضرت آدم علیه السّلام اسماء تعلیم شده را در اختیار فرشتگان گذاشت، از یادگیری او حکایت می کند.)
تعلیم خدا به خضر
تعلم علوم و معارف الهی به خضر علیه السّلام از جانب خداوند انجام گرفت.فوجدا عبدا من عبادنا ءاتینـه رحمة من عندنا وعلمنـه من لدنا علمـا( (در آن جا) بنده ای از بندگان ما را یافتند که رحمت (و موهبت عظیمی) از سوی خود به او داده، و علم فراوانی از نزد خود به او آموخته بودیم.) قال له موسی هل اتبعک علی ان تعلمن مما علمت رشدا.(موسی به او گفت: «آیا از تو پیروی کنم تا از آنچه به تو تعلیم داده شده و مایه رشد و صلاح است، به من بیاموزی؟»)

💡 تذكر: اگر برخى از فرشتگان مهيم و متحير بر اثر استغراق در شهود الهى و بقاى درفنا و استمرار محو بدون صحو، مشمول خطاب و محاوره نباشند، وساطتى نيز درجعل خليه ندارند؛ زيرا فرشته محكوم به محو محض، همان طور كه در حوار اعلام و در امربه سجود و در تعلم از انباء و اخبار اسماء حضور ندارد، درجعل خليفه نيز واسط نخواهد بود.

💡 و معناى آيه اين است كه سوگند مى خورم كه ما به ابراهيم داديم آنچه را كه وى مستعد ولايق آن بود، و آن عبارت بود از رشد، و رسيدنش به واقع، و ما او را از پيش مى شناختيم. و همانطور كه گذشت مراد از آنچه خداى سبحان به ابراهيم داد، همان دين توحيد و سايرمعارف حقه است كه ابراهيم (عليه السلام ) بدون تعلم از معلمى، و يا تذكر مذكرى، ويا تلقين ملقنى، با صفاى فطرت ونور بصيرت خود درك كرد.

💡 آنچه در منطقه طبيعت طرح مى شود از احتمال انفكاك تعلم از تعليم ابايى ندارد؛ يعنىممكن است، معلم، در تعليم مطلب هيچ قصورى نورزيده باشدت ليكن فتور متعلم مانعفراگيرى علم باشد؛ زيرا قابل، به نصاب تامقبول بار نيافته و از اين رو به دام نكول افتاده است و چنين تعليمى به تدريس باز مىگردد.

💡 ولى هيچ مانعى ندارد كه خداوند قسمتى از علم غيب را كه مصلحت ميداند، و براىتكميل رهبرى رهبران الهى لازم است، در اختيار آنها بگذارد و البته اين را علم غيببالذات نمى گويند، بلكه علم غيب بالعرض و به تعبير ديگريادگيرى و تعلم از داناى غيب است.