تصریف اسم

💡 صفت و اسم می‌توانند به‌عنوان توصیف‌کننده قبل از اسم قرار گیرند. اگر توصیف‌کننده اسم باشد (ولی نه اسم جنس)، اسم دوم پسوند تصریفی ‎-i می‌گیرد.

💡 در ترکی فقط اسم‌ها، ضمیرها، و فعل‌ها صرف می‌شوند. با صفت معمولاً می‌توان چون اسم یا ضمیر رفتار کرد، که در این صورت صفت نیز می‌تواند صرف شود. اسم با تصریف می‌تواند ویژگی‌های یک فعل چون شخص یا زمان را بگیرد. فعل با تصریف به یکی از موارد زیر تبدیل می‌شود:

💡 در دستورهای سنتی غربی، تصریف مربوط به فعل را تصریف فعل[و ۴] و تصریف مربوط به اسم، ضمیر، صفت و حرف تعریف را تصریف اسم[و ۵] می‌گویند. در دستورهای سنتی ایرانی، اصطلاح تصریف در صحبت از ساختار فعل وجمله است که مطرح می‌شود و معمولاً در مبحث اسم و صفت و حرف تعریف و ضمیر سخنی از تصریف به میان نمی‌آید.

💡 هر دوی این اسامی را می‌توان با اسم ek ترکیب کرد تا اضافهٔ نامعین (belirtisiz tamlama) ساخت که نشانه‌اش پسوند تصریفی ‎-i است که به ek اضافه می‌شود.

💡 در دستور زبان زبان‌های هندواروپایی، تصریف اسم از طریق تغییر پسوندها برای نشان دادن نقش‌های دستوری مختلف در جمله انجام می‌شود.

💡 دانش‌جویان زبان‌شناسی باید با دقت زیاد قوانین مربوط به تصریف اسم و تغییرات حالت‌های مرفوع و منصوب در زبان‌های کهن مطالعه کنند.

💡 بررسی نحوه تصریف اسم در متون قدیمی می‌تواند به زبان‌شناسان در بازسازی تاریخچه تکامل ساختارهای دستوری و نحوی زبان‌ها کمک شایانی کند.