تشنیع بر منکر مقدمه

[ویکی فقه] تشنیع بر منکر مقدمه، از اصطلاحات علم منطق بوده و به ابزار تسلیم مجیب به مقدمه مورد نظر سائل در جدل اطلاق می گردد.
سائل برای رسیدن به هدف خود و به اعتراف واداشتن مجیب به پذیرش مقدمه ای که وی قصد دارد نقیض آن را اثبات کند باید نکاتی را رعایت و از تعلیماتی پیروی کند که در اصطلاح «وصایای سائل» نامیده می شود.یکی از اصلی ترین این تعلیمات، عبارت است از اینکه قبل از طرح سؤال باید روشی را که می خواهد از طریق آن، مجیب را به پذیرش مقدمه مورد نظر تسلیم کند و سپس از طریق اثبات نقیض آن ادعای او را رد کند در ذهن خود آماده داشته باشد. دراین باره باید انکار مقدمه مورد نظر را شنیع (زشت نزد عموم مردم) جلوه دهد تا از این طریق، وی را به پذیرش آن مقدمه تشویق کند.

💡 مزن تشنیع بر سلطان عشقش که او کس را نرنجاند خمش کن

💡 ای آنکه غیبت می‌کنی تشنیع بر ما می‌زنی شرطِ مسلمانی‌ست این هیهات بی‌دینی مکن

💡 می خوری تنها می و تشنیع بر ما می زنی آینه بردار پیش روی و عیبِ خود ببین

💡 گر اقتضایِ دور کند هفته‌ای خلاف تشنیع بر قضا نتوان زد بدین قدر

💡 نیک‌مرد دانست که آنچ می‌گوید محض راستی و عینِ صدقست؛ دو درم بدان کودک داد، هدهد را باز خرید و رها کرد. این فسانه از بهر آن گفتم تا مرا در خلابِ این مخافت و مخلبِ این آفت نگذاری و بیش ازین توبیخ و سرزنش روا نداری و آنچ از روزگار در تقریع و تشنیع بر من صرف می‌کنی، اگر بدانچ تدبیرِ کار من است، عنانِ اندیشهٔ خویش مصروف گردانی اولی‌تر.

💡 مصلحان تشنیع بر من می زنند کای فرو رفته سرت در فاسقات