تری رم

تری رم. [ ت ْ رِ ] ( اِ ) در آن زمان ( زمان داریوش بزرگ ) کشتی بزرگی بود که پاروزنهای آن به سه صف در سه طبقه جا میگرفتند( ایران باستان ج 1 ص 561 ). و رجوع به همین کتاب ج 1 ص 668، 740 و ج 2 ص 926، 1006، 1112، 1135، 1174، 1242، 1485، 1923 و ج 3 ص 1971، 1976، 1978، 2006 شود.

در آن زمان کشتی بزرگی بود که پارو زنهای آن به سه صف در سه طبقه جا می گرفتند.

تریرِم (trireme)
(به معنی «سه پارویی»)، کِشتی بلند و باریکی که از آن در عهد باستان و قرون وسطا استفاده می شد و اگرچه پارویی بود، بادبان نیز داشت. طول انواع اولیۀ آن گاه تا ۴۶ متر می رسید و ۵۰ پارو داشت. پاروزن ها را بردگان، اسیران جنگی، یا بعدها محکومانِ به حبس تشکیل می دادند؛ آنان را معمولاً با زنجیر به نیمکت های کنار کشتی می بستند و وسط کشتی برای حمل بار خالی بود. تریرم که سه ردیف پاروزن داشت در نواحی سینه و پاشنه عرشه داشت، اما در دیگر قسمت ها روباز بود. فرانسوی ها و ونیزی ها انواعی از آن را تا قرن ۱۷ در دریای مدیترانه به کار می بردند.

💡 زان مغز شود خشک و ترم هر شب و هر روز کز چرخ مرا جز لب و رخ خشک و تری نیست

💡 سیل اشک ار بکند خانهٔ مردم نه عجب کز غمت گریه کنان چشم تری نیست که نیست

💡 برگ‌های زیرین زرد می‌شوند: نور کافی نیست گیاه را به محل پرنور تری منتقل کنید

💡 از فیلم‌های او می‌توان به خروج فرانسوی (۲۰۲۰)، عاشقان (۲۰۱۷) و تری (۲۰۱۱) اشاره کرد.

💡 لباس ملک، تو را زیبد، ارچه در نظر من جهان فروز تری، همچو آفتاب معرّا