تبریزی خیابانی علی

[ویکی نور] «آیت الله حاج ملاعلی واعظ خیابانی» در 28شوال 1282ق، در یکی از محلات قدیمی تبریز به نام «حکم آباد»، دیده به جهان گشود.
دوران کودکی را در آغوش پدر سپری نمود و دروس مقدماتی و ادبی همچون صرف و نحو را نزد ادیب فرزانه، مرحوم «ملا نورمحمد» مشهور به «مقدس اهرابی» آموخت و سپس به مدرسه طالبیه انتقال یافت و معانی، بیان، بدیع، منطق و مطول را پیش «حاج میرزا احمد فخر العلماء شرابیانی» و «آقا میزرا عبدالغفور اشلقی» و دیگر اساتید فن به شاگردی نشست و بهره ها برد.»
او همچنین کتاب «خلاصة الحساب» را از عالم فاضل «حاج محمدصادق ساعتی» و «سی فصل» را از استاد «میرزا عبدالعلی منجم تبریزی» و شرح لمعه، ریاض، مکاسب و رسائل را در محضر «آیت الله حاج ملا احمد تاهباز» و دیگر اساتید تبریز فراگرفت و از دوره سطح فارغ شد.
وی مدت های متمادی در دروس استادان ممتاز حوزه علمیه تبریز، حاضر و پایه های علمی خویش را مستحکم کرد. وی در اثر جامعیت علمی و ارتباط نزدیک با دانشمندان علوم اسلامی، از بزرگان حوزه های علمیه نجف اشرف، قم، کاظمین و تبریز اجازات جامع و امور حسبیه داشت.
ایشان تمام زندگی خود را با نوشتن سپری کرد و بیش از 50 اثر در موضوعات مختلفی همچون ادبیات، تاریخ، جغرافیا، عقاید، اخبار، مواعظ، رجال و... به رشته نگارش درآورد.
سرانجام این انسان پرتلاش، بعد از 84 سال زندگی، روز 6 دی ماه 1326ش از دنیا رفت.

💡 محمدعلی بن محمد طاهر تبریزی خیابانی معروف به مدّرس در کتاب ریحانة الادب روایت علاقه مندی علم‌الهدی به تحصیل علوم دینی را بر این اساس بیان می کند که: شیخ مفید در رؤیا دید که فاطمه زهرا، حسنین (حسن و حسین) را پیش او آورده و می‌گوید: «یا شَیخ عَلِّمهُما الفقه» (به ایشان فقه آموز). فردای آن شب، فاطمه، مادر سید مرتضی و سید رضی، دو پسر خود را که در آن موقع خردسال بوده‌اند، پیش شیخ مفید آورد. فاطمه مادر کودکان، همان عبارت مذکور در رؤیا را به زبان آورده و گفت: