بی جان کردن

بی جان کردن. [ ک َ دَ] ( مص مرکب ) کشتن. از بین بردن. گرفتن:
من او را به یک سنگ بی جان کنم
دل زال و رودابه پیچان کنم.فردوسی.بفرمود پس تاش بی جان کنند
برابر دل و دیده گریان کنند.فردوسی.از آن پس که بی توش و بی جانش کرد
بر آن آتش تیز بریانش کرد.فردوسی.سنگی بر سنگ زد و از جان بی جان کرد. ( سندبادنامه ص 202 ).

کشتن. از بین بردن. گرفتن

💡 یک نفس خواهم برآرم بی تو لیکن چون کنم تو مرا جانی و بی جان بر نمی آید نفس

💡 ۹۱) (هنگامی که کارشان به اینجا رسید) پس زلزله سخت و وحشتناکی آن‌ها را فرا گرفت، آنچنان که صبحگاهان همگی به صورت اجساد بی جانی در خانه‌هایشان افتاده بودند.

💡 نزد کسی که عاشق بی جان زنده دل را از لب حیات بخش بود جان چه قدر دارد

💡 چون تن بی جان نمود حضرت بی شاه شاه خرامید و بهره یافت تن از جان

💡 سوزم از غیرت که با جان ها غمت آمیخته ورنه مردم از چه نتوانند بی جان زیستن