لغت نامه دهخدا
بهشت نشین. [ ب ِ هَِ ن ِ ] ( نف مرکب ) از عالم صحرانشین و مسندنشین. ( آنندراج ). اهل بهشت. || مبارک و خجسته و مسعود و بختیار. ( ناظم الاطباء ).
بهشت نشین
فرهنگ فارسی
از عالم صحرانشین و مسند نشین. یا مبارک و خجسته و مسعود و بختیار.
جمله سازی با بهشت نشین
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 حالی زحور و باده نشین در بهشت نقد زیرا که در بهشت همین وعده می دهند
