بنی ادم

( بنی آدم ) (بَ دَ ) [ ع. ] ( اِ. ) انسان، آدمیزاد.

( بنی آدم ) ۱. پسران آدم، اولاد آدم، مردم، مردمان.
۲. انسان.

( بنی آدم ) ( اسم ) اولاد آدم آدمیان مردمان.

[ویکی شیعه] بنی آدم. بَنی آدَم به معنای فرزندان حضرت آدم و نوع انسان است. این اصطلاح از دو بخش «بنی» جمع ابن به معنای فرزند و «آدم» به معنای آدم نخستین (حضرت آدم) یا همان پدر آدمیان یا به معنای آدمی و انسان، تشکیل شده است.
این اصطلاح در قرآن کریم ۷ مرتبه و در آیات ۲۶، ۲۷، ۳۱، ۳۵،۱۷۲ سوره اعراف، آیه ۷۰ سوره اسراء و همچنین آیه ۶۰ سوره یس تکرار شده است. بسیاری از مفسران معتقدند که مخاطب این اصطلاح همه آدمیان و نوع انسان می باشد. برخی عنوان کرده اند که مخاطب «بنی آدم» در برخی از موارد، فقط مسلماناناند. گروهی این نظر را مردود دانسته و معتقداند: چون پیامبر اسلام، پیامبر تمام جهانیان است؛ لذا مخاطب این اصطلاح نیز همه مردم جهان هستند. برخی عنوان کرده اند از آنجا که منظور از «ابن» فرزندان پسر است، لذا این اصطلاح از لحاظ عقلی شامل زنان نمی شود؛ اما از جهت شرعی و یکسانی تکلیف مرد و زن این خطاب شامل زنان می شود. طباطبایی با این قول مخالفت کرده و معتقد است «بنی» از لحاظ عقلی علاوه بر اینکه شامل زنان نیز می شود، شامل همه مردم جهان نیز می شود.
شعری در گلستان سعدی به شعر بنی آدم مشهور شده است.

💡 از پری زادی یقین گر نیستی حوری نژاد کاینچنین صورت نه از نسل بنی آدم بود

💡 آدم به دام دانه ی حسن اوفتاد چون نبود عجب اگر که بنی آدم اوفتد

💡 هست از پری رخساره‌ای در نسل آدم شورشی شور بنی آدم همه ز آن روی گندمگون نگر

💡 بخلق عالم یکسر سخای او برسید ضمان رزق بنی آدم است این نه سخاست

💡 ملک ار بیش و اگر کم به سرم تیغ کشند پای تا سر بنی آدم به سرم تیغ کشند

💡 لاحول ولا دور کند آن غم را گر دیو رسد جان بنی آدم را